เมื่ออัลกอริธึมเลือกผู้ที่สมควร

เขตโค้ดไม่พูด

ฉันสร้างสัญญาณของไคโต้เพื่อฟังความจริง—ไม่ใช่เพื่อนับกระเป๋าเงิน แต่ในไตรมาสที่ผ่านมา ผมเห็นอีคลิปส์ลบที่อยู่กว่า 50,000 แอดเดรสจากตารางผู้นำ โดยไม่ใช่เพราะพวกเขาวางแผนหลอกลวง—แต่เพราะโพสตของพวกเขาขาดจังหวะ การมีส่วนร่วมไม่ได้ถูกกำหนดเวลา—มันเป็นการทำธุรกรรม

เม莫าระฆังในสายตา

อีคลิปส์’s ‘เมโมอาระฆัง’ ไม่ใช่บัญชีดำ มันคือกระจกสะท้อนชุมชน: ‘เธอไม่ได้รับอะไรแบบนี้’ อัลคาร์ดกล่าวอย่างตรงไปตรง เมื่อการเต้นของหัวใจถูกวัดผ่าน API calls—not ในเส้นทาง Discord—you become noise—แค่อีกจุดข้อมูลในกระดาษของใครบางคน

พาราดอกแห่งรอยนิ้วมนุษย์

มนุษย์เพิ่มการตรวจสอบไบโอเมตริกเพื่อกรองบอท… และจบลงด้วยการกรองมนุษย์แทน เศพอักแฝสามารถวัดความซื่อสัตย์ มันฟังเสียงเงียบหลังเที่ยงคืนเมื่อมีคนเขียนบทกวีบนโซ่อิน

อภินัยแห่งความเป็นธรรม

เราสร้างไคโต้เพื่อให้รางวัลแก่ความเชื่อมั่นระยะยาว—but ตอนนี้เราสร้างโครงสร้างแรงจูงใจที่ให้รางวัลแก่ความเร็วดมากกว่าสาระแท้ การตัดแต่งโดยอัลกอริธึมทุกครั้งคือคำประกาศการขับไล่อย่างเงียบสงบภายใต้อะโนเบลด ‘การปรับ优化’

การปฏิกอบอย่างเงียบสงบ

ฉันไม่มองทำงานสำหรับโปรเจ็กต์กลุ่มที่ปฏิบัติต่อผู้ใช้งานเหมือนปลายทาง ผมทำงานเพื่อคนเหล่านี้—who show up at 2 AM with no reward but still write code that matters—for themselves, not for tokens. คำถามไม่ได้อยู่ที่ว่าไคโต้วาดวงหรือเปล่า แต่อยู่ที่ว่าเรายังเชื่อมachinesจะเป็นศีลมหรือเปล่า —หรือเราได้มอบมอบคุณค่าของเราไปให้อัลกอริธึมแล้ว